The Crisis Of Secular World

"Iktidar" Sahiplerine

2012-01-27T17:26:00.000+02:00

Söyle bana ey

"Ev sahibi"

Nedir senin evindeki özgürlük

Bir cücenin kendini

Dev aynasında

seyretmesinden başka

Konuklarına ne sunabilirsin

Zehirli baldan başka

Hani, nerede o

Bahsettiğin lezzet

Kurtların kan içtiği sofranda?

Ey benim serçenin

ötüşünde duyduğumu

Aslanın kükremesinde,

duyacak komşum

Daha ne bekliyorsun

Aynanı parçalamak için

Not: Şiire meraklı olduğum günlerden kalma birkaç satır

Sorry, but an Harvard degree is not enough to deserve smiling forever

2012-01-18T11:14:00.000+02:00

A Harvard University MBA Graduate, 1975

US President George W. Bush, 2007

The Liberal Fallacy of Homo Economicus

2012-01-16T11:13:00.000+02:00

Homelessness around the world:

Source: http://www.boston.com/bigpicture/2011/12/homelessness_around_the_world.html

2011 Pictures through Sufi Music

2012-01-11T12:10:00.001+02:00

My proud soul! You are the traveller,and this world is a desert.Your impotence and poverty have no limit, and your enemies and needs are endless. Since this is the fact, take the name of the Lord of the desert who has no beginning and no end and be saved from begging before the whole Universe and trembling before every event.

Bediuzzaman Said Nursi

The Words

9 JANUARY 1916: THE LAST TROOPS OF ALLIES LEFT TURKEY

2012-01-09T11:54:00.002+02:00

"SLEEPING IS STILL MORE USEFUL THAN MAKING WAR FOR MEANINGLESS THINGS"

Source: LIFE Magazine

New chapter in never-ending identity struggle of Turkey

2012-01-05T14:50:00.002+02:00

TURKISH LIRA

The Staunchest Secularist: Kemal Ataturk

The Famous Muslim Sufi : Yunus Emre

Not: Saygıdeğer Merkez Bankası yetkilileri, Yunus Emre'yi onere etmek için resmini genelde arka cepte taşınan bir kağıda basmanıza gerek var mıydı?

IS THERE A CLASH OF CIVILIZATIONS?

2012-01-05T09:37:00.000+02:00

Yes There is a Clash. But this clash has been between the conscience and pride, ego and love, enmity and brotherhood, between who believes in the power of right and who believes in the right of power, between the imperatives of ethical life and the requirements of state-system or market society, between who believes in one’s fallibility and mortality and who believes in the so-called omnipotence and omniscience of human mind, between who finds nature as valuable custody of the next generations and who see nature as an inheritance that must be plundered at all costs, between the moral existence of each individual and its statistical existence on news, policy reports, market researches etc. This a clash that everybody willy-nilly must take part in. Take your side!

Parayla Saadet olmuyor !

2012-01-03T10:46:00.000+02:00

Suna Kıraç´ın bilinmeyen acısı

Moliere avait raison, if faut manger pour vivre, non pas manger pour vivre

2011-12-30T16:02:00.000+02:00

94 yaşındaki nineyi bu hale getirdiler

2011-12-30T10:02:00.001+02:00

Adana'da bir gaspçının, yüzüğünü almak için feci şekilde dövdüğü 94 yaşındaki kadın dehşet anlarını anlatarak, "Tuvaletten eve girdim biri gözümü kapatıp yüzüme yumrum vurmaya başladı, kafamı duvara vurup kaçtı, başka bir şey hatırlamıyorum" dedi.

Haberin Devamı için: http://www.sabah.com.tr/Yasam/2011/12/30/94-yasindaki-nineyi-bu-hale-getirdiler

1952 Yılında Bediuzzaman Said Nursi'nin (R.A) Eşref Edip'e verdiği beyanattan

2011-12-29T13:37:00.001+02:00

.....
Risale-i Nuru anlamıyorlar. Yahut anlamak istemiyorlar. Beni, skolastik bataklığı içinde saplanmış bir medrese hocası zannediyorlar. Ben, bütün müspet ilimlerle, asr-ı hazır fen ve felsefesiyle meşgul oldum. Bu hususta en derin meseleleri hallettim. Hattâ bu hususta da bazı eserler telif eyledim. Fakat ben öyle mantık oyunları bilmiyorum. Felsefe düzenbazlıklarına da kulak vermem. Ben, cemiyetin iç hayatını, mânevî varlığını, vicdan ve imanını terennüm ediyorum. Yalnız Kur'ân'ın tesis ettiği tevhid ve iman esası üzerinde işliyorum ki, İslâm cemiyetinin ana direği budur. Bu sarsıldığı gün, cemiyet yoktur.

Bana, Sen şuna buna niçin sataştın? diyorlar. Farkında değilim. Karşımda müthiş bir yangın var. Alevleri göklere yükseliyor. İçinde evlâdım yanıyor, imanım tutuşmuş yanıyor. O yangını söndürmeye, imanımı kurtarmaya koşuyorum. Yolda biri beni kösteklemek istemiş de ayağım ona çarpmış; ne ehemmiyeti var? O müthiş yangın karşısında bu küçük hâdise bir kıymet ifade eder mi? Dar düşünceler, dar görüşler!

Beni, nefsini kurtarmayı düşünen hodgâm bir adam mı zannediyorlar? Ben, cemiyetin imanını kurtarmak yolunda dünyamı da feda ettim, âhiretimi de. Seksen küsur senelik bütün hayatımda dünya zevki namına birşey bilmiyorum. Bütün ömrüm harp meydanlarında, esaret zindanlarında, yahut memleket hapishanelerinde, memleket mahkemelerinde geçti. Çekmediğim cefa, görmediğim eza kalmadı. Divan-ı harplerde bir câni gibi muamele gördüm; bir serseri gibi memleket memleket sürgüne yollandım. Memleket zindanlarında aylarca ihtilâttan men edildim. Defalarca zehirlendim. Türlü türlü hakaretlere mâruz kaldım. Zaman oldu ki, hayattan bin defa ziyade ölümü tercih ettim. Eğer dinim intihardan beni men etmeseydi, belki bugün Said topraklar altında çürümüş gitmişti.

Benim fıtratım, zillet ve hakarete tahammül etmez. İzzet ve şehamet-i İslâmiye beni bu halde bulunmaktan şiddetle men eder. Böyle bir vaziyete düşünce, karşımda kim olursa olsun, isterse en zalim bir cebbar, en hunhar bir düşman kumandanı olsa, tezellül etmem. Zulmünü, hunharlığını onun suratına çarparım. Beni zindana atar, yahut idam sehpasına götürür; hiç ehemmiyeti yoktur. Nitekim öyle oldu. Bunların hepsini gördüm. Birkaç dakika daha o hunhar kumandanın kalbi, vicdanı zulümkârlığa dayanabilseydi, Said bugün asılmış ve mâsumlar zümresine iltihak etmiş olacaktı.

İşte benim bütün hayatım böyle zahmet ve meşakkatle, felâket ve musibetle geçti. Cemiyetin imanı, saadet ve selâmeti yolunda nefsimi, dünyamı feda ettim. Helâl olsun. Onlara beddua bile etmiyorum. Çünkü, bu sayede Risale-i Nur, hiç olmazsa birkaç yüz bin, yahut birkaç milyon kişinin-adedini de bilmiyorum ya, öyle diyorlar, Afyon Savcısı beş yüz bin demişti. Belki daha ziyade-imanını kurtarmaya vesile oldu. Ölmekle yalnız kendimi kurtaracaktım; fakat hayatta kalıp da zahmet ve meşakkatlere tahammül ile bu kadar imanın kurtulmasına hizmet ettim. Allah'a bin kere hamd olsun.

Sonra, ben cemiyetin iman selâmeti yolunda âhiretimi de feda ettim. Gözümde ne Cennet sevdası var, ne Cehennem korkusu. Cemiyetin, yirmi beş milyon Türk cemiyetinin değil, yüzlerce milyon bütün İslam cemiyetinin imanı namına bir Said değil, bin Said feda olsun. Kurânımız yeryüzünde cemaatsiz kalırsa, Cenneti de istemem; orası da bana zindan olur. Milletimizin imanını selâmette görürsem, Cehennemin alevleri içinde yanmaya razıyım. Çünkü vücudum yanarken, gönlüm gül-gülistan olur....

Kaynak: http://www.cevdet.net/haber.php?go=fullnews&newsid=142

MEVLANA Hazretlerinden

2011-12-28T18:03:00.001+02:00

Eğer senin gönlün varsa, gönül kabesini tavaf et; topraktan yapılmış sandığın Kabe’nin manası gönüldür!

Cenab-ı Hakk , görünen ve bilinen suret kabesini tavaf etmeyi, kirlillklerden temizlenmiş bir gönül kabesi elde edesin diye sana farz kılmıştır!

Şunu iyi bil ki, sen, Allah evi olan bir gönlü incitip kırarsan, yaya olarak bin defa Kabe’ye gitsen de, Allah bu ziyaretini kabul etmez!

Sen, varını yoğunu, malını mülkünü ver de, bir gönül al, al da, o gönül mezarda, o kapkara gecede sana ışık versin, nur versin!

Allah’ın huzuruna altın dolu binlerce keseler götürsen, Cenab-ı Hakk; “Bize bir şey getirmek istiyorsan, kazanılmış bir gönül getir!” diye buyurur!

“Çünkü. altın ve gümüş, bizim için hiç bir şey değildir! Eğer bizi, bizim rızamızı istiyorsan, bizim istediğimiz gönülden ibarettir!”

Senin değer vermediğin, bir saman çöpü saydığın yıkık gönül, Arş’tan da üstündür, Kürsi’den de, Levh’den de, Kalem’den de!..

Dikkatle etrafına bakarsan görürsün ki Allah ganîdir, yani çok zengindir. Herkes ona nazaran fakir, herkes kederli, dertli, herkesin suratı asık. Hayat şartları herkesi perişan etmiş, didinmeler, çırpınmalar, çekişmeler, boş yere kavgalar hayatı zehir etmiş; zengin ve neşeli gördüğün insanların yüzleri gülüyor ama hırslarından içleri kan ağlıyor.

Dilenciden birşey dilenmek akıl karı değildir. Dünya bir dilencidir. Sen de asıl padişahı unutuyor, dünyadan bir şeyler istiyorsun. Zavallı dünya! 0 da yüksek bir şarap içmiş de mest olmuş bir yerde duramıyor, dönüp duruyor.

Ey kendinden haberi olmayan! Gönlünün aksi, canların yanaklarına düştü de, orada güller açıldı, gül bahçeleri meydana geldi.

Yüzlerce ruh sana gönlünü vermiş, senin kulun, kölen olmuş; sense bir cariye gibi her an süslenerek müşteri bulmak için esir pazarına koşuyorsun.

Sen dünya işlerine dalmışsın, ihtiyaçların, isteklerin, elde edemediklerinin üzüntüsü içinde ay gibi iki büklüm olmuşsun. Halbuki, gökyüzünde senin üstünlüğünün, güzelliğinin neşesiyle düğünler oluyor, gök halkı bayram yapıyor.

• Ey can lezzetinden haberi olmayan kişi! Can, şu bedenden kurtulursa; Allah’a yüzlerce şükürlerde bulun!

• Nerede balçığın, çamurlu suyun tadı, nerede ab-ı hayatın tadı? Nerede gök kubbesi, nerede kubbe şeklindeki dam?

Ya Rabbi! Sanki bir biz büyülenmişiz acılarla, zulümlerle, kötülüklerle dolu şu dünya cehenneminin dibinde oturuyoruz da ebedî hayattan, ölümsüzlükten ürküyor, tiksiniyoruz.

Halbuki, biz üstün bir varlığız. Gökler bize haset ediyor. Melekler secde ediyor. Fakat kötü himmetimiz yüzünden şeytan bile bizden kaçıyor

The Utopia of Free Markets is proved to be Utopian once again

2011-12-28T10:24:00.000+02:00

"Our thesis is that the idea of a self-adjusting market implied a stark utopia. Such an institution could not exist for any length of time without annihilating the human and natural substance of society; it would have physically destroyed man and transformed his surroundings into a wilderness. Inevitably, society took measures to protect itself, but whatever measures it took impaired the self-regulation of the market, disorganized industrial life, and thus endangered society in yet another way. It was this dilemma which forced the development of the market system into a definite groove and finally disrupted the social organization based upon it".

Karl Polanyi From "The Great Transformation..."

FROM ISAIAH BERLIN

2011-12-28T09:34:00.001+02:00

“Freedom is only one value among others and cannot be realised without rules and limits”

Tragedy in the Political Forest

2011-12-28T09:22:00.000+02:00

If thou wert the lion, the fox would
beguile thee; if thou wert the lamb, the fox would
eat three: if thou wert the fox, the lion would
suspect thee, when peradventure thou wert accused by
the ass: if thou wert the ass, thy dulness would
torment thee, and still thou livedst but as a
breakfast to the wolf: if thou wert the wolf, thy
greediness would afflict thee, and oft thou shouldst
hazard thy life for thy dinner: wert thou the
unicorn, pride and wrath would confound thee and
make thine own self the conquest of thy fury: wert
thou a bear, thou wouldst be killed by the horse:
wert thou a horse, thou wouldst be seized by the
leopard: wert thou a leopard, thou wert german to
the lion and the spots of thy kindred were jurors on
thy life: all thy safety were remotion and thy
defence absence. What beast couldst thou be, that
were not subject to a beast? and what a beast art
thou already, that seest not thy loss in
transformation!

Timon of Athens (By William Shakespeare) ..

My Publications on Religion

2011-12-27T15:52:00.000+02:00

MA Thesis: Rethinking The peculiarity of Turkish Experience with Islamism (Boğaziçi Üniversitesi, 2004)

Büyüsü Bozul(may)an Dünya” Ekim 2006

Global Facts...

2011-12-27T10:39:00.003+02:00

Military expenditure: 1 630 billion USD (2010 expenditure)
Almost half the world — over three billion people — live on less than $2.50 a day
According to UNICEF, 22,000 children die each day due to poverty
Some 1.1 billion people in developing countries have inadequate access to water, and 2.6 billion lack basic sanitation.
1.4 million children die each year from lack of access to safe drinking water and adequate sanitation
In 2005, the wealthiest 20% of the world accounted for 76.6% of total private consumption. The poorest fifth just 1.5%:
1.6 billion people — a quarter of humanity — live without electricity
The world’s billionaires — just 497 people (approximately 0.000008% of the world’s population) — were worth $3.5 trillion (over 7% of world GDP).
For every $1 in aid a developing country receives, over $25 is spent on debt repayment
In 1960, the 20% of the world’s people in the richest countries had 30 times the income of the poorest 20% — in 1997, 74 times as much.
A mere 12 percent of the world’s population uses 85 percent of its water, and these 12 percent do not live in the Third World
50 billons US dollars spent in Europe only for cigarettes

source: http://www.globalissues.org/article/26/poverty-facts-and-stats

Every Sunday, more than 500,000 trees are used to produce the 88% of newspapers that are never recycled.
North Americans throw away 2.5 million plastic bottles every hour.
Every year some 45,000 tons of plastic waste are dumped into the world's oceans. One of the results of this is that up to one million seabirds and one hundred thousand marine mammals are killed each year by plastic trash such as fishing gear, six-pack yokes, sandwich bags, and styrofoam cups.
Packaging accounts for 50 percent of all paper produced in North America, 90 percent of all glass, and eleven percent of aluminum.

Source. http://www.green-networld.com/facts/waste.htm

My Other Blogs

2011-12-27T09:30:00.001+02:00

Toward a Better World

Istanbul through my pictures

An Open Letter to Atheists

Truth, only Truth

Vaktin cocugu

Fact About Violence Against Woman in the US

2011-12-26T18:20:00.003+02:00

Fact #1: 17.6 % of women in the United States have survived a completed or attempted rape. Of these, 21.6% were younger than age 12 when they were first raped, and 32.4% were between the ages of 12 and 17. (Full Report of the Prevalence, Incidence, and Consequences of Violence Against Women, Findings from the National Violence Against Women Survey, November, 2000)

Fact #2: 64% of women who reported being raped, physically assaulted, and/or stalked since age 18 were victimized by a current or former husband, cohabiting partner, boyfriend, or date. (Full Report of the Prevalence, Incidence, and Consequences of Violence Against Women, Findings from the National Violence Against Women Survey, November, 2000)...

Fact #8: Every two minutes, somewhere in America, someone is sexually assaulted. (Rape, Abuse and Incest National Network (RAINN) calculation based on 2000 National Crime Victimization Survey. Bureau of Justice Statistics, U.S. Department of Justice)

Fact #9: One out of every six American women have been the victims of an attempted or completed rape in their lifetime. (Prevalence, Incidence and Consequences of Violence Against Women Survey, National Institute of Justice and Centers for Disease Control and Prevention, 1998)

Source: http://www.feminist.com/antiviolence/facts.html

Kemalizmin Mirası: Dil Devrimi faciasından

2011-12-26T16:12:00.000+02:00

Not: Kimin el yazısı olduğunu tahmin etmek zor değil

Ahmet Haşim’in zaman ve müslüman bilinci yazısı…

2011-12-26T11:56:00.002+02:00

Müslüman Saati
İstanbul’u yenileştiren ve yerlisini şaşırtan istilâların en gizlisi ve en tesirlisi yabancı saatlerin hayatımıza girişi oldu. “Saat”den kasdımız, zamanı ölçen âlet değil, fakat bizzat zamandır.
Eskiden kendimize göre yaşayışımız, düşünüşümüz, giyinişimiz ve kendimize göre dinden, ırktan ve an’aneden hayat alan bir zevkimiz olduğu gibi, bu hayat üslûbuna göre de “saat”lerimiz ve “gün” lerimiz vardı. Müslüman gününün başlangıcını şafağın parıltıları ve sonunu akşamın ışıkları tayin ederdi. Madenden sağlam kapaklar altında saklı tutulan eski masum saatlerin yelkovanları yorgun böcek ayakları tarzında, güneşin sema üzerindeki hareketiyle az çok ilgili bir hesaba uyarak, minenin rakamları üzerinde yürürler ve sahiplerini, zamandan aşağı-yukarı bir doğrulukla haberdar ederlerdi. Zaman sonsuz bahçe ve saatler, orada açan, kâh sağa, kâh sola meyleden, güneşten rengârenk çiçeklerdi.
Yabancı saati alışkanlığından evvel bu iklimde, iki ucu gecelerin karanlığıyle simsiyah olan ve sırtı, çeşitli vakitlerin kırmızı, sarı ve lâcivert ateşleriyle yol yol boyalı, büyük bir canavar halinde, bir gece yarısından diğer bir gece yarısına kadar uzanan yirmidört saatlik “gün” tanınmazdı. Işıkta başlayıp ışıkta biten, oniki saatlik, kısa, hafif, yaşanması kolay bir günümüz vardı. Müslümanın mes’ut olduğu günler, işte bu günlerdi; şerefli günlerin vak’alarını bu saatlerle ölçtüler. Gerçi, astronomi hesaplarına göre bu “saat” iptidaî ve hatalı bir saatti. Fakat bu saat, hâtıraların kutsî saatiydi.
Alafranga saatin âdetlerimiz ve işlerimizde kabulü ve alaturka saatin geri safa düşüp camilere, türbelere ve muvakkithanelere bırakılmış battal bir “eski saat” haline gelişi, hayata bakış tarzımız üzerinde korkunç bir tesire sahip olmamış değildir. Giden saatler babalarımızın öldüğü, annelerimizin evlendiği, bizim doğduğumuz, kervanların hareket ettiği ve orduların düşman şehirlerine girdiği saatlerdi. Bunlar, hayatı etrafımızda serbest bırakan geniş, kayıtsız dostlardı. Gelen yabancılar ise hayatımızı bozup onu meçhul bir düstura göre yeniden tanzim ettiler ve ruhlarımız için onu tanılmaz bir hale getirdiler. Yeni “ölçü” bir zelzele gibi, zaman manzaralarını etrafımızda altüst ederek, eski “gün”ün bütün sedlerini harap etti ve geceyi gündüze katarak saadeti az, meşakkati çok, uzun, bulanık renkte bir yeni “gün” meydana getirdi. Bu, müslümanın eski mes’ut günü değil, sarhoşları, evsizleri, hırsızları ve katilleri çok ve yeraltında mümkün olduğu kadar fazla çalıştırılacak köleleri sayısız olan büyük medeniyetlerin acı ve sonu gelmez günüydü.
Unutulan eski saatler içinde eksikliği en çok hasretle hatırlanan saat akşamın onikisidir. Artık “oniki”, solgun yeşil sema altında, ilk yıldıza karşı müezzinin müslümanlara hitap ettiği, sokakların lâcivert bir sisle kapandığı, ışıkların yandığı, sinilerin kurulduğu ve yarasaların mahzenlerden çıkıp uçuştuğu o tesirli ve titrek saat değildir. Akşam telâkkisinden koparak, kâh öğlenin sıcağında ve kâh gece yarılarının karanlığında mevcut olmayan bir zamanı bildiren bu saat, şimdi hayatımızda renksiz ve şaşkın bir noktadır. Yeni saat, müslüman akşamının hüzünlü ve şaşaalı dakikasını dağıttığı gibi, yirmidört saatlik yabancı “gün”ün getirdiği geçim şekli de bizi fecir âleminden uzak bıraktı.
Başka memleketlerde fecri yalnız kırdan şehre sebze ve meyve getirenlerin ahmak gözleriyle, ıztırap çekenlerin şişkin kapaklar içinden bakan kırmızı ve perişan gözleri tanır. Bu zavallılar için fecrin parıltıları, yeniden boyuna geçirilecek olan hayat ipinin kanlı ilmeğini aydınlatan bir ışıktır. Halbuki fecir saati, müslüman için rüyasız bir uykunun sonu ve yıkanma, ibadet, neş’e ve ümidin başlangıcıdır. Müslüman yüzü, kuş sesleri ve çiçek kokuları gibi fecrin en güzel tecellilerindendir. Kubbe ve minareleri o alaca saatte görmemiş olan gözler, taşa en ilâhî mânayı veren o akılları hayrette bırakan mimarîyi anlamış değillerdir. Esmer camiler, fecirden itibaren semavî bir altın ve semavî bir çini ile kaplanır ve İslâm ustalarının tamamlanmamış eserleri o saatte tamamlanır. Bütün mâbedler içinde güneşten ilk ışık alan camidir. Bakır oklu minareler, güneşi en evvel görmek için havalarda yükselir.
Şimdi heyhat, eski “saat”le beraber akşam da, fecir de bitti. Birçoklarımız için fecir, artık gecedir. Ve birçoklarımızı güneş, yeni ve acayip bir uykunun ateşlerinden, eller kilitli, ağız çarpılmış, bacaklar bozuk çarşaflara dolaşmış, kıvranırken buluyor. Artık geç uyanıyoruz. Çünkü hayatımıza sokulan yeni ve fena günün eşiğinde çömelmiş, kin, arzu, hırs ve haset sürülerinin bizi ateş saçan gözlerle beklediğini biliyoruz.
Artık fecri yalnız kümeslerimizdeki dargın ve mağrur horozlara bıraktık. Şimdi müslüman evindeki saat, başka bir âlemin vakitlerini gösterir gibi, bizim için gece olan saatleri gündüz ve gündüz olan saatleri gece renginde gösteriyor. Çölde yolunu şaşıranlar gibi biz şimdi zaman içinde kaybolmuş kimseleriz

From Lezsek Kolakowski

2011-12-26T11:36:00.003+02:00

"As a whole, mankind can never get rid of the need for religious self-identification: who am I, where did I come from, where do I fit in, why am I responsible, what does my life mean, how will I face death? Religion is a paramount aspect of human culture. Religious need cannot be excommunicated from culture by rationalist incantation. Man does not live by reason alone.

When culture loses its sacred sense, it loses all sense. With the disappearance of the sacred, which imposes limits on the perfection that can be attained by secular society, one of the most dangerous illusions of our civilization arises—the illusion that there are no limits to the changes we can undergo, that society is an endlessly flexible thing subject to the arbitrary whims of our creative capacities."

Din ve Şiddet

2011-12-23T10:25:00.000+02:00

Şiddetin günümüzde aldığı dehşet verici boyutların temelinde ulusal ve uluslararası ilişkilerdeki büyük bir yamukluk yatmaktadır: İnsanoğlunun bitmek tükenmek bilmeyen iktidar ve güç kazanma mücadelesi. Binlerce yıldır çevresini yenme iddiasında bulunan ve bu amaçla bütün maddi ve manevi araçlarını sevk eden insan kendi gücünün yıkıcılığına yenik düşmüş gibi durmaktadır. (Mcneill, 1982) Lord Cromer’un “Eğer mümkün olsaydı gezegenleri dahi sömürgeleştirirdim" şeklindeki beyanatında tezahür eden bu sonu gelmez İktidar arayışında şiddetin bu boyutlara ulaşmasına yol açan yamukluk, hiç şüphesiz insanı sürekli olarak şere karşı uyaran dinsel inançlara sekülerleşme süreci sonrasında daha az kulak verilmesiyle doğrudan bağlantılıdır. Dinle bağlarının süratle zayıfladığı son yüzyıllarda en acımasız şiddet biçimlerin gün yüzüne çıkmış olması sadece ekonomik ya da siyasi koşulların vahameti ile açıklanamaz. Entelektüel sermayelerinin önemli bir kısmını dinden ve “dinsel şiddet”ten kurtulmaya ayıran aydınlanma düşünürlerinin beklentilerinin aksine sekülerleşme süreciyle birlikte şiddetin daha da kanlı şekilde toplumlara kendini dayatmasının bazı önemli ontolojik nedenleri de vardı:

1-Dinin kültürel etkisinin dünyevileşme ile birlikte toplumsal ve siyasal hayatta gerileyişi dünyadaki adaletsizliğe ve eşitsizliğe gösterilen tahammülün azalmasına neden olmuştur.

Geleneksel dönemlere damgasını vuran dinsel tasavvur genelde dünyada mutlak adaletin olamayacağı düşüncesine dayanıyordu. Bu dünya hayatı ahirette seçilenlerden olmak için katlanılan bir yerdi. Ahiretin tarlasıydı. Oysa piyasa toplumunun doğusuna eşlik eden ipini koparmış seküler mesihçi hareketler dünyayı hiç de hazır olmadığı bir şeye, cennete çevirmeye asıl maksatları yapmışlardı. Eğer dünya hayatı elimizdeki tek şey ise, onu kazanmak ve korumak için her yolun mubah olduğu görüşü yaygınlık kazanmıştı. Akıl, bilim, teknoloji, devlet, piyasa, sınıf vs. yeni sihirli kavramlar “kurtuluş”u bu dünyada arayanların amentüsü haline gelmişti. Artık her şey (Dostoyevski’nin deyimiyle) mümkün görünüyordu. Bu trajik süreç ise geleneksel toplumun ahlaki ekonomisinde (Thompson, 1991) içkin olan şiddetin dehşetinin daha artmasını neden oldu. İnsanın arzularına ket vuracak bütün ahlaki sınırlar yavaş yavaş ortadan kalkmaya başladı. Bunun sonucunda ise, siyasette sesi yüksek çıkan insanların ekser kısmı hakları olduğuna inandıkları nimetleri en kısa sürede ele geçirmeye karar verdiler ve dünya teknik gelişmelerin de etkisiyle daha önce hiç olmadığı ölçülerde bir kan gölüne döndü. Aşkın bir ahlaki sistemin artık yeni toplumsal yapılar tarafından desteklenmemesiyle beraber dünyadaki ahlaki kaos muazzam boyutlara yükseldi. Durkheim ve Weber gibi önemli sosyologların tespit ettiği gibi modern toplumsal kurumlar dinin geleneksel toplumda çok uzun zaman sağlayabildiği ontolojik ve ahlaki istikrarı sağlayamıyordu. Liberal piyasa toplumlarında özgürlük için eşitlik, komünist toplumlarda ise eşitlik için özgürlük feda edilirken, ulus devletlerin oluşum sürecinde ise kendi kaderini tayin hakkı için farklı grupların hakları gasp edildi. Isaiah Berlin’in çalışmalarında derinlikli bir şekilde ortaya konduğu gibi kendi davasını belirli mutlak değerlere dayandıran taraflar karşılarına çıkan herkese düşmanlık göstermekte şiddetli bir asabiyet ortaya koydular. Sekülerliğin alanı olan siyaset teolojik bir kılıfa bürünmüştü.(Lefort, 1989: s 213-255) Cehennem Zebanilerinden kurtulma çabasına giren batı düşüncesini dünyayı cehenneme çevirecek Kabiller bekliyordu. Medenileşme sürecini (Elias, 2002) yeni bir barbarlaşma süreci takip edecekti.

2-Ölüm ahlaki ve sosyo-kültürel alanda başa çıkılamayacak bir dert haline geldi.
Hâlâ tarihsel açıdan kesin bir tanım verilmekten uzak olan son yüzyıllardaki sosyo-psikolojik dramada meydan gelen en önemli gelişmelerden birisi de bir yandan ölümden kaçmanın yolları ve onu toplum dışına atmanın yolları aranırken diğer yandan da daha etkili ve daha kolay bir şekilde öldürmenin araçlarının geliştirilmesiydi. Bir yandan bilimsel, sanatsal, teknik vs. gelişmeler ile ölümsüzlük rüyasının peşinde koşuluyordu. Yaşlılar huzurevlerini dolduruyor, mezarlıklar ise şehir dışına taşınıyordu. Öte yandan ise savaş sanayi “savunma sanayi” adı altında bütün sanayileşmiş toplumların omurgasına yerleşmiş, şiddet filmleri özellikle genç kesimlerin akıllarında estetik tadlar bırakmaya başlamıştı. Teknolojik gelişmeler kurbanlar ile failler arasındaki mesafeyi ciddi ölçülerde açmıştı. Artık fail kurbanı görmüyordu. Yüzlerce kilometre uzaktan yüz binlerce insanı şarkı söyleyerek katletmek mümkün hale gelmişti Bir anlamda teknoloji şiddetin ahlaki çirkinliğini önemli ölçüde gizlemeyi başarıyordu. Hiroşima’ya atılacak atom bombasının üzerine yazı yazan ABD’li askerlerin durumu bunun en trajik örneklerindedir. Bütün bu gelişmelere karşı insan vicdanı sessiz kalmasa da siyasi kararları şekillendirmede reel politiğin gölgesinden kurtulmayı bir türlü başaramıyordu. Modernliğin alameti farikası ölümü insanların gündelik hayatından çıkarmak ve metafiziksel evreninden çıkardığı her bireyi bütün enerjisini dünyayı kazanmayı yöneltmekti. (Elias, 1985) Ama kendi ölümü üzerinde etraflıca düşünmeyen ve ona hazırlık yap(a)mayan modern insan artık başkasının ölümünü de düşünmemeye başladı. Aksiyon filmlerinde ve video oyunlarında göründüğü gibi modern insan kendi ölümünün vahşetinden kurtulmak için başkalarının ölümünden zevk alır geldi. Coppola’nın “Baba” filminden Tarantino’nun “Bill’i öldürmek” filmine kadar uzanan süreçte popüler kültürde şiddetin sosyal ve ahlaki ciddiyetinden ne derece soyutlanıp metalaştığı irkiltici bir şekilde ortaya çıkıyordu. İnsanın kendi ölümü üzerinde düşünmesi neredeyse bir tabu haline gelirken başkalarının ölümü haberlerde, filmlerde ve sanal dünyada ne yazık ki bir kazanç, eğlence, hatta bazen teselli kaynağı haline geldi. Toplumsal rutinin uyandırdığı can sıkıntısından kurtulmak için doğrusu tehlikeli bir yol tercih edilmişti. Modern batılı toplumun bu iki yüzlülüğü seri katillerin ve toplu cinayetlerin kısa süreli de olsa uyandırdığı dehşette bir ölçüde görünür oldu. Öldürmek için yaşayanların sayısı ürkütücü bir şekilde artmaya başlamıştı.

Dolayısıyla, şiddetin modern yaşamda oynadığı rolü ve sonuçları dünyanın büyüsünün bozulması sürecinden ayrı düşünmek söz konusu olamaz. Hiç şüphesiz tarih boyunca “kutsal”ı savunduğu iddia eden birçok grup da şiddetin cazibesine kapılmış ve 11 Eylül saldırılarında olduğu gibi dehşetli eylemlere imza atmışlardır.. Hatta çoğu sosyal bilimcinin iddiasının aksine batıdaki Sekülerleşme sürecinde başat rolü bilimsel gelişmelerden ziyade yine şiddet içeren mücadelelerin oynadığını söyleyebiliriz. Rönesansın, Engisizyon, Katolik Kilisesinin yüzyıllarca siyasi çatışmalarda oynadığı menfi rol ve yine on yıllarca süren dinsel mezhep çatışmalar nedeniyle en başta entelektüel tabaka nezdinde yaşadığı meşruiyet krizi sonrasında ortaya çıkması hiç de tesadüf değildir. Machiavelli “Roma’ya ne kadar yakınlaşırsanız, Tanrıdan o kadar uzaklaşırsınız” derken zamanının ruhunu veciz bir şekilde yansıtıyordu. William T. Cavanough’un da belirttiği gibi din savaşları hikayesinin seküler batının meşruluk kazanmasında hayati bir rolü vardı. (Cavanough, 2009: 123)

Fakat dinin aynı zamanda insanlık tarihinde şiddetin sınırlarını çizen en önemli toplumsal kurumlardan birisi olduğu da gözden kaçmamalıdır. Modern savaş hukukunun temelini teşkil eden Jus in bellum, Adil Savaş doktrininin Aziz Augustin tarafından ortaya atıldığını ve Gandhi, Martin Luther King, Dalai Lama, Oscar Romero, Bediuzzaman Said Nursi gibi önemli dini şahsiyetlerin davalarını şiddeti dışlayarak yürüttüklerini unutmamak gerekir. Özellikle oryantalist yazında kılıç dini olarak suçlanan Islam dininin şeri hukukunda şiddetin sınırlarını çizen önemli kurallar mevcuttur (Al-Dawoody, 2001; El- Fadl, 2001): Zorla Müslümanlaştırılmaya izin verilmemiş, bir savunma savaşı olarak Cihad’ın ilan edilmesi belli şartlara bağlanmış, savaşlar sırasında kadınlar, yaşlılar vb. gibi belli kesimlerin koruma altında olması öngörülmüş, Müslüman azınlıkların dinlerini yaşayabildikleri ülkeler de Dar-ul Islam kavramının içine alınmış, sadece ehli kitap olan Yahudiler ve Hristiyanlar değil, Zerdüşt dini ve Hinduizme bağlı olanların dahi zimmi statüsünden istifade etmeleri sağlanmış, devlet yönetimine isyan edilmesine fitne tehlikesi nedeniyle çok özel şartlar haricinde cevaz verilmemiş ve adam öldürme gibi asayişle ilgili suçlara ciddi müeyyideler getirilmiştir. Şeri hukuka dayalı Osmanlı millet sisteminin Balkanlar ve Ortadoğu’da bugün dahi akademik araştırmalara ilgi odağı olacak bir şekilde barışı yüzyıllar boyunca tesis edebilmiş olması dini ekseriyetle şiddet müsebbibi olan bir kurum olarak görenlerin iddialarını zayıflatan tarihsel olgular arasındadır. Hiç şüphesiz, yöneticiler ve inananlar her zaman dinlerini barışcı bir şekilde yorumlamamıştır. Secdede uzun süre kalmalarından dolayı alınlarında izler oluşmuş olmasına karşın bazı büyük sahabeleri tekfir edip şehit eden Hariciler örneği dini anlamak gibi yaşamanın da ciddi bir imtihan olduğunu göstermektedir. Maalesef hâlâ bu iki imtihanda başarısız olanların sesleri başarılı olanlara göre daha fazla çıkmaktadır. Çağrı filminin ünlü yönetmeni Mustafa Akad’ın El kaide’nin düzenlediği bir terör saldırısında hayatını kaybetmiş olmasının gözlere soktuğu gibi din ve dindarlar de şiddetin kurbanları arasındadır.